Psychosociale arbeidsbelasting
Psychosociale arbeidsbelasting
Risicobeschrijving:
Beroepsziekten door psychische aandoeningen vormen, na aandoeningen van het bewegingsapparaat, de grootste groep van aandoeningen die worden aangemeld bij het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten. Dit blijkt ook uit diverse onderzoeken die zijn uitgevoerd onder dierenartsen.
Uit interviews bij dierenartspraktijken blijkt dat dierenartsen in verschillende perioden van hun loopbaan een verschuiving ervaren in werkdruk en/of stress. Verschillen per leeftijdsfase zijn echter aanwezig binnen alle branches; de dierenartsen vormen in dit opzicht geen uitzondering.
De eerste paar jaar wenst men vaak begeleiding van een (senior)dierenarts. Daarbij is het belangrijk dat men voldoende ruimte krijgt voor het maken van ‘fouten’. Dit draagt bij aan het zelfvertrouwen. Het is tijdens ‘spannende’ momenten zeer wenselijk om altijd te kunnen overleggen met een (ervaren)dierenarts/paraveterinair, desnoods telefonisch. Sociale partijen realiseren zich dat startende dierenartsen tijdens de opleiding Diergeneeskunde onvoldoende praktijkervaring opdoen. Werkgever en werknemer zijn zich er dan ook van bewust dat deze ervaring moet worden opgedaan in de praktijk en dat dit van beide kanten inzet vraagt.
Na ongeveer vijf jaar zie je bij dierenartsen in de praktijk een ontwikkeling waarbij zij kiezen voor een eigen praktijk of voor specialisatie. De dierenarts-eigenaar van een praktijk wenst dan dat er een balans is tussen inzetbaarheid en gebruik van ervaring.
Het kunnen delegeren van taken en het begeleiden van (jongere) dierenartsen draagt bij aan meer balans. Ervaring speelt een belangrijke rol en men geeft in dit stadium aan zich sneller moe te voelen (dit is ook binnen andere branches zichtbaar bij fysiek zwaar werk). De onregelmatige werktijden in combinatie met fysiek zwaar werk en werkdruk spelen een belangrijke rol bij het onderwerp psychosociale arbeidsbelasting voor de dierenartsen.
Voor meer info klik hieronder.